2024 Mario Grimaldi "1963 Daniel Friederich, ex Ida Presti" SP/AR

Aby uczcić 100. rocznicę urodzin wybitnej gitarzystki Idy Presti (1924-1967), włoski lutnik Mario Grimaldi postanowił zbudować serię gitar inspirowanych jej gitarą Daniela Friedericha z 1963 roku. Oryginalna gitara Friederich Presti jest obecnie własnością dobrego przyjaciela Mario, więc mógł on dokładnie obejrzeć i zmierzyć wszystkie szczegóły oryginału. Chociaż Mario zamierza w przyszłym roku zbudować niemal dokładną kopię ławki oryginału, gitary w jego serii poświęconej Idzie Presti są bardziej „inspirowane” tą Friederich z 1963 roku, niż próbą dosłownej kopii, co mamy tutaj. W przypadku tej gitary Mario użył 40-letniej świerkowej płyty rezonansowej pochodzącej z regionu Jura, obszaru alpejskiego między Szwajcarią a Francją, czyli tego samego obszaru, z którego Friederich, a później Romanillos, zaopatrywali się w drewno. Rozeta to osobisty projekt Mario, tylko w centralnej części cytuje Friedricha z nakładającymi się mozaikami w kształcie fasoli. Główka jest ręcznie rzeźbiona przez Mario i znowu, oczywiście nawiązując do Friedricha, ale nie dosłownie w kształcie, jest subtelnie niuansowana według osobistego gustu Mario. Klucze są firmy Alessi. Brzmienie gitary jest w rzeczywistości dość Friederichowskie - ma głęboki, katedralny rezonans w pudełku z mocnymi i solidnymi podstawami w rdzeniu każdej nuty, nadając gitarze jedwabistą, bogatą i warstwową jakość tonu bez utraty przejrzystości. Produkcja tonu jest łatwa, ponieważ gitara jest bardzo wrażliwa na najmniejszy dotyk - bardzo trudno wyprodukować źle brzmiącą nutę na tej gitarze! Ogólnie rzecz biorąc, bardzo imponująca gitara od tego fascynującego budowniczego z tak zróżnicowanym i interesującym doświadczeniem z doświadczeniem i wiedzą zdobytymi przez wiele dekad oddanej pracy i badań.

Zdjęcia tej gitary zrobione podczas budowy

Mario Grimaldi urodził się w Filippa di Mesoraca (Crotone) we Włoszech w 1957 roku. Po raz pierwszy zetknął się ze światem gitary klasycznej jako nastolatek, ostatecznie ucząc się u lutnika Carlo Raspagniego, który zaraził go bakcylem i sprawił, że został profesjonalnym budowniczym. Od 1989 roku, kiedy otworzył własny niezależny sklep, Mario poświęcił się tworzeniu gitar klasycznych. Jego oryginalne gitary były w dużej mierze oparte na pracach Roberta Boucheta, jednak kiedy Alirio Diaz zamówił u Mario gitarę w połowie lat 90., pozwolił Mario studiować jego Hauser I z 1951 roku, co miało ogromny wpływ na rozwijający się styl Mario. Wiele lat później zaprzyjaźnił się z Carlo Gallinottim, synem (i jedynym asystentem) swojego ojca, Pietro Gallinottiego, który jest ikoną włoskiej historii tworzenia gitar i prawdopodobnie pierwotnym wynalazcą płyty wierzchniej z cedru ! Mario zafascynował się dziedzictwem i stylem tego twórcy, a nawet odziedziczył wiele narzędzi i materiałów z warsztatu Gallinottiego, który studiował i o którym pisał obszernie. Oczywiście przypisuje Gallinottiemu również wpływ na swój eklektyczny styl. Oprócz budowania gitar Mario zajmuje się renowacją zabytkowych i historycznych gitar, a także prowadził konferencje w różnych włoskich konserwatoriach na temat historycznego włoskiego lutnictwa XX wieku. Opublikował również książki „Pietro Gallinotti lutnik z Solero” napisaną z Mario Dell'Ara i „Il Legno Che Sing” napisaną z Angelo Gilardino.