W roku, w którym zbudowano ten instrument w 1928 roku, Hermann Hauser był już dobrze zaznajomiony z twórczością Antonio de Torresa - w rzeczywistości widział i studiował gitarę Miguela Llobeta z 1859 roku (FE 09), a nawet narysował jej plan w 1922 roku, a w 1926 roku nabył od Llobeta gitarę Torresa (FE 13) z 1860 roku - dwa instrumenty, które miały wywrzeć trwały wpływ na jego styl. W 1924 roku po raz pierwszy spotkał Andresa Segovię i miał również okazję zbadać jego gitarę Manuel Ramirez z 1912 roku (zbudowaną przez Santosa Hernandeza), a ten instrument miał również głęboki wpływ na jego własną twórczość - najbardziej znany jest naciąg „Manuel Ramirez” na gitarze Segovii, który pozostał ulubioną gitarą Hausera przez ponad dekadę po pierwszym spotkaniu z nią i pojawił się na wielu jego gitarach (w tym tej z 1928 roku). Mówiąc o główce, Julian Bream (który był właścicielem tej gitary od 1950 do 1992) był nią tak zachwycony, że poprosił jubilera o wykonanie mosiężnej płytki z jego inicjałami „JAB” (Julian Alexander Bream), która została zamontowana na górze forniru główki. Do gitary dołączono kilka zdjęć Breama z instrumentem oraz list potwierdzający autentyczność i pochodzenie od Breama. Jest prawie pewne, że jest to Hauser opisany w jego książce „A Life On The Road”, w której Bream twierdzi, że kupił ją za „piątkę”! Możliwe jest również, że gitara ta była używana podczas jego debiutu w Wigmore Hall w 1951 roku, co uczyniłoby ją gitarą, która zapoczątkowała jego 50-letnią karierę, kończącą się również w Wigmore Hall , gdzie prezydent GSI David Collett przyleciał w 2001 roku, gdzie Bream grał na Hauserze z 1940 roku, ex Augustine.
Jeśli chodzi o brzmienie, to wyprzedza ono swoje czasy. Jak już wspomniano, Hauser eksplorował i budował różne hiszpańskie style w latach 20. XX wieku, a jego gitary z tego okresu mają tendencję do bardziej „hiszpańskiego” brzmienia, czego można się spodziewać. Jednak styl brzmienia, z którego Hauser jest najbardziej znany – to, co Julian Bream nazwał „teutońskim brzmieniem” (lepsza równowaga, przejrzystość, blask sopranów, równomierność brzmienia, solidne/mocne basy) jest w pełni wyrażony w tej gitarze. Ten dźwięk staje się bardziej powszechny w instrumentach, które zbudował w połowie lat 30. XX wieku i później, więc naprawdę zadziwiające jest usłyszeć wcześniejszą gitarę już w pełni wyposażoną w te cechy, które zwykle kojarzą się z jego późniejszymi instrumentami. Jest również niesamowicie mocna, nawet według współczesnych standardów – to z łatwością w najwyższym percentylu gitar Hauser I, jakie widzieliśmy pod względem głośności.
Stan jest doskonały jak na tak stary instrument i jak wspomniano w liście Breama, został on odrestaurowany do obecnego stanu w 1989 roku. Jedną z godnych uwagi napraw jest użycie cienkiego kawałka cedru do połączenia płyty rezonansowej, naprawa, która zrobiła wielkie wrażenie na Yurisie Zeltinsie, gdy zobaczył ją wiele lat temu, ze względu na jej jaskrawą próbę niekamuflowania się lub ukrywania, ale raczej wyrażania siebie jako części historii gitary, wraz z płytą JAB na główce. Bardzo uczciwa i oczywiście niezwykle dobrze wykonana! Od tego czasu była utrzymywana w stanie gotowym do występu, dzięki czemu nadaje się na scenę koncertową, do studia nagraniowego lub po prostu na luksusowy wieczór prywatnej gry. Naprawdę niezwykły i rzadki instrument z wspaniałą historią jednego z najważniejszych lutników w historii.
