2025 Thomas Dauge SP/AR

Ten piękny instrument został zbudowany przez francuskiego lutnika Thomasa Dauge, który pracuje w regionie Bordeaux w południowo-zachodniej Francji. Ta gitara łączy w sobie elementy starych hiszpańskich mistrzów (którzy zainspirowali początek gitarowej podróży Thomasa) z kilkoma elementami, które obecnie definiują szkołę francuską, zwłaszcza młodsze pokolenie. W szczególności ta gitara ma solidniejszą/sztywniejszą (i nieco cięższą) obudowę, którą uzyskano poprzez dodanie serii mahoniowych pasków wzdłuż wewnętrznej strony boków (podobnie jak podejście Dominique'a Fielda), a także poprzez zastosowanie 3 wysokich poziomych tylnych wsporników i dwóch podłużnych wsporników oprócz szerokiego i grubego środkowego wspornika. Jednym z natychmiastowych efektów tej konstrukcji jest rozprowadzenie większej części wibrującej powierzchni gitary bezpośrednio na pudło rezonansowe, co zarówno poprawia głośność, jak i wpływa na charakter dźwięku. Innym interesującym szczegółem jest to, że Thomas (podobnie jak Daniel Friederich) przesunął mostek proporcjonalnie bliżej otworu rezonansowego. Pozwala mu to umieścić 12. próg kilka milimetrów nad połączeniem gryfu z pudłem, co znacznie poprawia grywalność w tej części gryfu, a także zapewnia wystarczająco dużo miejsca na podstrunnicy na cały 19. próg pod wszystkimi 6 strunami. To umiejscowienie mostka jest wspierane przez system usztywnień Thomasa - zmodyfikowany system 7 wentylatorów z długą, cienką łatką mostka. Zawiera również jego wersję hiszpańskiego "usztywniacza wiolinowego" - zamiast tylko jednego skośnego usztywnienia pod dolnym paskiem harmonicznym, jest dodatkowe usztywnienie pod 3 wentylatorami wiolinowymi, skracając ich długość z obu końców.

Rezultatem jest absolutnie niesamowita jakość dźwięku - ma dużą (prawie „chrapliwą”), bogatą w alikwoty stanowczość w każdej nucie. Zamiast produkować partie, które rozpraszają się niekontrolowanie i „rozmywają” podstawę każdej nuty, zawartość alikwotów jest gęsto i równomiernie upakowana w każdej nucie w całym rejestrze, zachowując dużą klarowność każdej podstawy. Ten solidny i gęsty dźwięk sprawia, że granie legato jest dziecinnie proste dzięki doskonałemu podtrzymaniu i wyraźnej separacji. Ma również duży zakres dynamiki i pięknie reaguje na najmniejsze zmiany w ustawieniu dłoni i ataku. Pod względem brzmienia i grywalności jest to mocna gitara koncertowa, na której można grać w każdym profesjonalnym otoczeniu, czy to solo, czy w zespole, w dowolnym miejscu, niezależnie od wielkości. Na dodatek jest starannie zbudowana z wielką klasą i stylem z dobrze dobranych i ciętych materiałów. Jest to ogólnie gitara, która łączy w sobie wielką liryczną urodę z dużym, solidnym brzmieniem, aby zaspokoić potrzeby każdego współczesnego artysty koncertowego i nagraniowego.

Zdjęcia tej gitary zrobione tuż po jej ukończeniu.

Artykuł Orfeo o Thomasie Dauge

Thomas Dauge urodził się w 1979 roku w Libourne, małym miasteczku w regionie Bordeaux położonym na południowym zachodzie Francji. Jako nastolatek zafascynował się muzyką, a w szczególności gitarą. W 1998 roku zaczął budować własne instrumenty. Jego pierwszymi próbami były gitary folkowe i gypsy jazz, ale bardzo szybko przeszedł do budowy gitar klasycznych i flamenco. Kontynuując, ostatecznie zdecydował się specjalizować wyłącznie w gitarach klasycznych. Otworzył swój warsztat w 2006 roku po 8 latach samouczka w zakresie tworzenia gitar klasycznych, ale w ciągu tych lat dogłębnie studiował prace Daniela Friedericha w laboratorium akustyki muzycznej w Paryżu. Jego pierwsze instrumenty były zasadniczo inspirowane muzyką hiszpańską (Torres, Santos Hernandez, Miguel Rodriguez), ale ostatecznie pracował nad bardziej „osobistym” stylem, na który wpłynęły pionierskie osiągnięcia szkoły francuskiej. Chociaż teraz jest niewątpliwie częścią nowego pokolenia francuskich twórców, nadal wdraża wiele ze swojego wcześniejszego doświadczenia i wiedzy starych hiszpańskich mistrzów, których tak bardzo podziwia. Połączenie tych dwóch światów sprawia, że jego gitary zajmują wyjątkowe miejsce w międzynarodowym lutnictwie gitarowym.

Thomas twierdzi, że jego doświadczenie w pracach restauracyjnych miało głęboki wpływ na jego styl. Przeprowadził prace naprawcze na gitarach wielu historycznie ważnych lutników (w tym instrumenty Daniela Friedericha, Ignacio Flety, Manuela Ramireza, Miguela Rodrigueza itp.), sporządzając techniczne zapisy każdej gitary do swojej osobistej analizy. Wzmocniło to zarówno jego przekonanie o uniwersaliach właściwego wytwarzania gitar, jak i zrozumienie, w jaki sposób unikalne szczegóły każdego twórcy przyczyniają się do wyrażania ich własnego osobistego stylu.

Thomas ma duże doświadczenie w zakresie znajomości drewna i wybiera je z największą skrupulatnością, zgodnie z kryteriami cięcia, gęstości, elastyczności i tekstury, a także dostosowuje elastyczność usztywnienia do pudła rezonansowego. Według niego jednym z istotnych punktów jest dobre zarządzanie naprężeniami strukturalnymi wywieranymi na pudło rezonansowe. Nagrania różnych pomiarów i ich wyniki pozwoliły mu empirycznie rozwinąć swój styl w kierunku bardzo osobistego brzmienia, którego głównymi celami są zapewnienie maksymalnej muzykalności, równowagi, podtrzymania i polifonicznej separacji.

Thomas docenia znaczenie wymiany artystycznej i muzycznej z gitarzystami. Dla niego jest to istotny element rozwoju jako lutnika i wśród jego klientów znajduje się wielu profesjonalnych muzyków, w tym artyści koncertowi Fernando Millet i Aurélien Colas.