2023 Andrea Tacchi "Coclea Thucea - Alter Ego" CS/SW

To flagowy model Andrei Tacchiego, „Coclea Thucea”. Jest to połączenie dwóch różnych pomysłów projektowych, które zostały opracowane niezależnie. Pierwszy pomysł narodził się w 1989 roku, kiedy Tacchi publicznie zaprezentował swój model „Coclea” – nazwany na cześć łacińskiego słowa oznaczającego część ucha wewnętrznego, która przekształca drgania dźwiękowe w psychologiczne odczucia głośności, barwy i tonu. Opiera się na koncepcjach geometrycznych i matematycznych, które Tacchi odkrył podczas badań nad starymi instrumentami strunowymi, zaczynając od książki SF Sacconiego „The Secrets of Stradivari”, w której Sacconi wykonał szkice skrzypiec i wiolonczel, które opisywały zasady wymiarów i proporcji, które miały największy wpływ na właściwości akustyczne. Ponadto Tacchi zbadał relacje znalezione w starannym łączeniu okręgów i sfer, aby wygenerować swoją plantillę (kształt zarysu gitary), a także kształt widoku z boku z jej unikalnym tyłem i kopułą pudła rezonansowego. Drugi pomysł (część historii „Thucea”) pojawił się w wyniku oceny przez Tacchiego wielu oryginalnych gitar Torresa i zauważenia, że Torres stosował asymetryczne płyty rezonansowe — położenie środkowych szwów i liczba kawałków drewna użytych przez Torresa do jego płyt wierzchnich wydawały się być zrobione tak, aby najsztywniejsze kawałki drewna znajdowały się zwykle pod obszarem mostka. Ta świadomość doprowadziła Tacchiego do opracowania trzyczęściowej płyty wierzchniej wykonanej z dwóch kawałków zachodniego czerwonego cedru na końcach i centralnego kawałka europejskiego świerka pośrodku, nazwanej „Thucea” od połączenia łacińskich słów „Thuja Plicata” (cedr) i „Picea Excelsa” (świerk). Pomysł Tacchiego polegał na pracy z drewnem o różnej gęstości (tak jak zrobił to Torres), aby zmaksymalizować wydajność transmisji dźwięku przez różne sekcje płyt rezonansowych, co skutkowało lepszą reakcją i projekcją.

Ponieważ każda gitara, którą buduje Andrea jest celowo wyjątkowa (głównie pod względem estetycznym), lubi on znaleźć odpowiednią nazwę dla każdego ze swoich instrumentów. W przypadku tej gitary Andrea „rozmyślał” nad instrumentem, który zbudował dla nas w 2019 roku, nazwanym „Riflesso” - z intarsjami, które były symetryczne, częściowo żółte, częściowo czerwone, co dało początek odbiciu lustrzanemu, które zainspirowało świeże spojrzenie na ten pomysł na tę nową gitarę, którą nazwał „Alter Ego”. Przez to postrzega siebie jako lutnika, odzwierciedlonego w swoim dziele. Wkładając całe swoje ja w swoją pracę - swoją wiedzę, pasję, umiejętności i doświadczenie - w swoje rzemiosło. Gdy gitara wyłania się w procesie budowy, nabiera własnego życia, które będzie nieść w przyszłość, daleko poza życie jej twórcy, niosąc pamięć o swoim twórcy przyszłym pokoleniom gitarzystów i miłośników muzyki.

Estetyka i elementy konstrukcyjne tej gitary są dość uderzające i warte szczegółowego opisu. Po pierwsze, Andrea wykonał 3-częściowy tył z najlepszego drewna satynowego, przy czym środkowa część ma ciemniejszy i gęstszy satynowy kolor niż elementy zewnętrzne. Laminował cały tył od wewnątrz 0,2 mm grubości włókna węglowego, dodając tylko 30 gramów wagi, ale znacznie zwiększając wytrzymałość. Lśniący „złoty” wygląd tego drewna jest dopasowany do rozety, gdzie ma podstawę z płatków złota u podstawy całej środkowej sekcji. W obszarach na górze rozety po obu stronach podstrunnicy użyto srebra zamiast złota, aby wzmocnić lśniący błękit kamieni lapis lazuli, które tworzą relief. W przypadku mozaik w rozecie i purflingach chciał uciec od ścisłych ograniczeń kształtów geometrycznych i zamiast tego podkreślić kolor dla niego samego. Wybrał 10 kolorów, powiązał każdy z numerem i kazał je losowo ułożyć komputerowi z pomocą swojego przyjaciela Alessandro Platanii, matematyka, który opracował oprogramowanie, które renderuje najbardziej harmonijne możliwe sekwencje. Pomysł na rozetę narodził się, gdy Andrea chciał poeksperymentować z mieszaniem drewnianych mozaik z malowaniem. Wykonał serię „testowych rozet” z chińskimi smokami namalowanymi na powierzchni obszaru mozaiki. Po pewnym czasie zachował wzór „fali” kształtu ciała smoka, ale powrócił do używania drewnianych mozaik zamiast farby. Ten wzór fali, flankowany trójkątami również z tej mozaiki, unosi się w przezroczystej żywicy epoksydowej na tle złotych liści, zapewniając trójwymiarowy efekt, który jest hipnotyzujący. Most jest paduk ze skrzydłami fornirowanymi hebanem, a blok wiążący jest zwieńczony rogiem muflona (z wyspy Sardynia) z większą ilością fragmentów purflingu i złotych kawałków w przezroczystej żywicy epoksydowej, jak w rozecie. Nawet samo siodełko jest kompozytem kości i włókna węglowego, aby przekazywać drgania tak skutecznie, jak to możliwe - Andrea widzi to połączenie „struny z pudłem” w bardzo delikatny sposób, jak igła w gramofonie. Wyposażone w klucze Rodgers i 20. próg.

Choć wygląd gitary jest uderzający, nie można przecenić niezwykłej jakości dźwięku. Mówiąc wprost, godne uwagi cechy tej gitary to łatwa emisja dźwięku, duża różnorodność barwy, polifoniczna klarowność, zwiększona głośność, świetna grywalność i zrelaksowane, wygodne naprężenie strun. Rzeczywiście reputacja Tacchi jako najlepszego włoskiego producenta opiera się na jakości dźwięku, która od wielu lat jest tak atrakcyjna dla wielu najlepszych wykonawców na świecie. Ogólnie rzecz biorąc, bardzo wyrafinowana gitara, z powodzeniem osiągająca zamierzone cele, z których najważniejszym jest piękno dźwięku.

Artykuł w magazynie Orfeo na temat Tacchi, Locatto i Frignani

Urodzony we Florencji we Włoszech, Andrea Tacchi jest prawdopodobnie czołowym współczesnym lutnikiem we Włoszech i jest zaliczany do najlepszych na świecie zarówno przez muzyków, jak i kolekcjonerów. Jego zainteresowanie wytwarzaniem gitar zaczęło się bardzo wcześnie - zbudował swoją pierwszą gitarę w wieku 15 lat. W 1977 roku rozpoczął poważne studia nad wytwarzaniem gitar u argentyńskiego lutnika Ricardo Brané. Po śmierci Brané, Tacchi dużo podróżował (zaczynając od wczesnych lat 80.) w celu doskonalenia swojego rzemiosła. W Hiszpanii spędził czas w warsztatach Jose Ramireza III, Paulino Bernabe Sr i Francisco & Gabriel Fleta; a w Anglii z Jose Romanillosem. Ale być może jego najbardziej wpływowe podróże miały miejsce do Francji, gdzie zaprzyjaźnił się i konsultował z Robertem Bouchetem i Danielem Friederichem, których podejście i estetyka miały ogromny wpływ na rozwijający się styl Tacchiego. Jego reputacja na arenie międzynarodowej wzrosła w 1985 r., kiedy wziął udział w Concours International des Facteurs de Guitare zorganizowanym przez Roberta Vidala z Radio France - Tacchi zdobył pierwszą nagrodę za walory estetyczne i drugą nagrodę generalną za walory akustyczne. Na jego instrumentach grało wielu znanych gitarzystów, w tym Filomena Moretti, Flavio Cucchi, Carlo Marchione, Antigoni Goni, Robert Gruca, Colin Davin, Minoru Inagaki i Marcelo Kayath, podczas gdy inni należą do ważnych prywatnych kolekcji. Dwie z jego gitar znajdują się w kolekcji Conservatorio Luigi Cherubini we Florencji we Włoszech.