2022 Gabriele Lodi "Torres" SP/MH

Włoski lutnik Gabriele Lodi pochodzi z rodziny klasycznych lutników, z radością spędzając większość dzieciństwa pomagając w warsztacie ojca. W wieku 20 lat oficjalnie uczynił z tworzenia gitar swój zawód i zaczął skupiać się na swojej fascynacji instrumentami historycznymi. Ze względu na to zainteresowanie wiele jego dzisiejszych gitar jest silnie zakorzenionych w tradycyjnym wzornictwie i estetyce.

Ten instrument jest częścią „Expo Series” Gabriele i został zaprezentowany na Roma Guitar Exhibition w 2022 roku. Jest to również jego najnowszy hołd dla wielkiego Antonio de Torresa, który w ciągu ostatnich wielu lat stał się główną siłą napędową w pracy Gabriele jako restauratora, historyka i oczywiście jako budowniczego. Gabriele odrestaurował kilka ważnych oryginalnych instrumentów Torresa i po drodze zdobył pewne spostrzeżenia z ręki Torresa, które skłoniły go do eksploracji mniej konwencjonalnych obecnych praktyk. Na przykład Gabriele zauważył, że Torres używał różnych gatunków drewna rezonansowego innych niż palisander CSA (takich jak pikowany mahoń, klon ptasie oko, cyprys itp.) na tył i boki, a często także drewna o nieregularnym usłojeniu i różnej gęstości. Gabriele uważa, że przyjęcie tej eksploracji otwiera nowe ścieżki w poszukiwaniu nie tylko estetycznej różnorodności i piękna, ale także zmiany ograniczeń strukturalnych, które determinują jego decyzje konstrukcyjne, takie jak pogrubienie, kopuła itp., które rozprowadzają energię produkcji dźwięku w całym korpusie instrumentu - w efekcie „harmonizując” różne napięcia występujące we wszystkich częściach gitary i jednocząc je w pojedynczym kierunku tonalnym, ale zawsze zaczynając od elastyczności pudła rezonansowego jako źródła produkcji dźwięku. Jak mówi Gabriele, celem jest tutaj „wywołanie wielu głosów lub małej orkiestry i dotarcie bezpośrednio do naszej emocjonalnej strony z tonem, który możemy zinternalizować”.

Szczególny instrument, który Gabriele wykorzystał jako główne źródło inspiracji, to oryginalny Torres z 1888 roku (SE 122), który ma 3-częściowy tył z mahoniu i centralną część z palisandru CSA (zobacz zdjęcie tej gitary w galerii obrazów). Aby uzyskać więcej informacji na temat SE 122, jest ona opisana w książce „ Antonio de Torres - Lo Stradivari della Chitarra moderna ”, której Gabriele jest współautorem. Gabriele pozyskał więc kilka bardzo rzadkich gatunków drewna, w tym wybrany zestaw włoskiego świerka na górę, „falisty” mahoń na boki i boczne części tylne z centralnym klinem z afrykańskiego palisandru. Strukturalnie bardzo inspirowany Torresem pod względem kształtu, proporcji z zmodyfikowanym przez Gabrielesa siedmioma wentylatorami. I aby stwierdzić oczywistość dla każdego, kto już widział zdjęcia gitary, wysoki stopień wyszukanej dekoracji w całym instrumencie - nie tylko rozeta i wiązania, ale także wszystkie purflingi i inkrustacje na główce, bloku wiążącym, tyle, bokach i górze. Równie cudownie jest na to patrzeć, jak i tego słuchać!

To wykwintnie zbudowany instrument, w którym nie pominięto żadnego szczegółu. Wierzymy, że sam Torres byłby zdumiony i dumny, widząc, że jego dziedzictwo jest kontynuowane, ponad sto lat po jego śmierci, przez ważną pracę wielu twórców, takich jak Gabriele, a w szczególności za pomocą tego instrumentu. Gratulujemy Gabriele tego, co można uznać za arcydzieło!

Magazyn Orfeo nr 13 – Lodi, Bottelli, Coriani, Peruffo