2002 Hermann Hauser III SP/PF

Hermann Hauser III niezmordowanie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka, Hermanna Hausera I, a przekazanego przez jego ojca, Hermanna Hausera II. Chociaż jest to jeden z najbardziej kultowych (i kopiowanych) stylów od czasu jego powstania, nie powinno dziwić, że styl ten został najwierniej zachowany przez Hermanna III - w rzeczywistości pracuje on w tym samym warsztacie co jego ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet używa drewna, które zostało nabyte przez obu jego ojcowskich poprzedników. Cechami stylu „teutońskiego” są ekstremalna klarowność i równowaga między głosami, nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach i oczywiście niezrównane piękno tonu. Brzmienie tego stylu instrumentu zostało najsłynniej uwiecznione przez takich gigantów jak Andres Segovia i Julian Bream w niezliczonych nagraniach, a także przez wielu innych głównych muzyków.

Wykonanie i materiały tej konkretnej gitary są znakomite. Posiada stary świerk na pudło rezonansowe, a także elegancko ukształtowane, bujne i kolorowe pau ferro na tył i boki, z klinem klonowym birdeye w środku tyłu, a także nasadką na piętę. Projekt jest zasadniczo taki sam jak gitary Hausera I należącej do Segovii w 1937 roku. Ten instrument jest w doskonałym stanie jak na swój wiek, z niewielkimi śladami zużycia na wykończeniu, ale nadal ma pięknie zagrany i „rozluźniony” dźwięk, który dodaje wspaniałego blasku każdej nucie, która (w idealnym stylu Hausera) jest idealnie zrównoważona we wszystkich rejestrach z najwyższą definicją/separacją między głosami. Jest to piękny przykład z jednego z najbardziej uznanych i szanowanych warsztatów w historii gitary klasycznej.

Artykuł Orfeusza na temat Hausera III, Blochingera i Obera