David „Jose” Rubio jest dobrze znany z klasycznych gitar, które zbudował dla Juliana Breama w latach 60., z modelu „Brahms”, na którym grał Paul Galbraith (i inni członkowie brazylijskiego kwartetu gitarowego), a później, po powrocie do Wielkiej Brytanii, z budowy szerokiej gamy innych instrumentów strunowych, w tym lutni, klawesynów, skrzypiec, altówek i wiolonczel. Ale cofając się do jego wczesnych początków w świecie gitary, odkrywamy, że był zanurzony w flamenco - w rzeczywistości był graczem flamenco, który akompaniował tancerzom i śpiewakom, a na początku swojej kariery koncertował z hiszpańską trupą flamenco, co sprowadziło go do Nowego Jorku, gdzie osiedlił się i ugruntował swoją pozycję jako lutnik.
Więc chociaż sam grał flamenco, zbudował bardzo niewiele gitar flamenco, co czyni ten instrument bardzo rzadkim znaleziskiem. Możemy jednak z całą pewnością potwierdzić, że ten instrument jest tak „flamenco”, jak to tylko możliwe. Zbudowany w ostatnim roku w Nowym Jorku, gdy nadal używał nazwiska „Jose” Rubio na swoich etykietach, ta niesamowita gitara ma ultralekką konstrukcję (nietypową dla jego cięższych klasyków), błyskawiczną reakcję i chrapliwy dźwięk flamenco, co czyni ją znakomitym instrumentem pod każdym względem. Grywalność jest dziecinnie prosta dzięki niskiej akcji flamenco. Stan jak na swój wiek jest niesamowity - żadnych pęknięć ani napraw, oryginalne kołki i wykończenie... to naprawdę niesamowity instrument!
