Wykwintny instrument Hermanna Hausera II, uważanego za jednego z największych twórców XX wieku. Ta gitara pierwotnie należała do wielkiego pedagoga i przyjaciela Segowii, Sophoclesa Papasa, a instrument miał tylko dwóch kolejnych właścicieli po nim. Jest w niemal idealnym, niemal „świetnym stanie”, jednak jej obecny stan pochodzi z 1960 r., a nie z 1956 r., ponieważ napis ołówkiem pod górną częścią wykonany ręką Hausera II brzmi: „Neuer Boden 18.1.60, 62%”, co oznacza „Nowy tył, 18 stycznia 1960 r., 62% wilgotności”. Biorąc pod uwagę nienaganny stan boków i góry, nie sposób stwierdzić, co było powodem tej zmiany. Drewno z tyłu pięknie pasuje do boków, więc gdyby nie ten napis w środku, nie wiedzielibyśmy. Dlatego może bardziej trafne jest nazwanie tego Hauserem rozpoczętym w 1956 roku i ukończonym w 1960 roku. Oprócz nowego ustawienia wykonanego zaledwie kilka lat temu (w tym zmiany progów) gitara jest wyjątkowym przykładem najlepszej pracy ręcznej Hausera II. Pod względem brzmienia ten instrument wyróżnia się. W doskonałym stylu Hausera podstawowe tony każdej nuty we wszystkich rejestrach są bardzo czyste i dzwonkowate z niemal idealną separacją. Basy są mocne, stałe i precyzyjne. Ogólnie rzecz biorąc, instrument jest jak niezwykle dobrze wyważony fortepian, ale z lirycznym urokiem i słodyczą wspaniałego, ciepłego i luźnego Hausera I. Stary, postarzany top ma głęboką, miodowo-bursztynową jakość patyny z odważnym wzorem słojów, co przyczynia się do wzmocnienia dźwięku dzięki grubszej, skrystalizowanej żywicy w słojach. Dynastia Hauserów, obejmująca obecnie 5 pokoleń, wyprodukowała instrumenty, na których grało niezliczona liczba artystów koncertowych, w tym Andres Segovia, Julian Bream, Romeros i wielu innych. Jest to niemalże idealny przykład archetypowego instrumentu Hauser II pod względem brzmienia, wyglądu i grywalności - marzenie każdego kolekcjonera i wykonawcy.
